پایگاه خبری تحلیلی پتروبانگ به نقل از رسانه ی دیدهبان ایران، همزمانی ناترازی انرژی، محدودیت خوراک، تحریم های مالی و تجاری، دشواری تأمین تجهیزات و تشدید تنش های نظامی، هلدینگ خلیج فارس را با شرایطی متفاوت از روزهای عادی روبهرو کرده است؛ مجموعهای که عملکرد آن با منافع طیف گستردهای از سهامداران بورسی، دولتی، خصوصی و دارندگان سهام عدالت گره خورده است.
در چنین شرایطی، مأموریت مدیرعامل دیگر صرفاً مدیریت پرتفوی شرکتها و ارزیابی عملکرد مالی نیست؛ مدیریت ریسکهای سیستمی و حفظ زنجیره تولید به یک اولویت حیاتی تبدیل میشود.
یکی از مهمترین نقاط آسیبپذیر، واحدهای یوتیلیتی است. برق، بخار، آب صنعتی، سامانههای خنککننده و دیگر خدمات زیرساختی، شریان حیاتی مجتمعهای پتروشیمی در ماهشهر و عسلویهاند. اختلال در این بخشها میتواند حتی مجتمعهایی را که مستقیماً آسیب ندیدهاند، از مدار تولید خارج کند و زنجیرهای از کاهش تولید، افزایش هزینه راهاندازی، اختلال در تعهدات فروش و آسیب به بازارهای صادراتی ایجاد کند.
ناترازی گاز و برق نیز این ریسک را دوچندان کرده است. بنابراین مسئله فقط بازسازی یک تأسیسات آسیبدیده نیست؛ باید وابستگی میان مجتمعها، گلوگاههای حیاتی و اولویت تخصیص منابع از قبل مشخص باشد تا معلوم شود در شرایط بحران، کدام واحد باید زودتر به مدار بازگردد.
هلدینگ خلیج فارس در چنین فضایی نیازمند عبور از «مدیریت واکنشی» به «مدیریت پیشنگر و سناریومحور» است؛ تشکیل ستاد دائمی بحران، ذخیره قطعات حیاتی، تقویت پدافند غیرعامل، توسعه ظرفیتهای پشتیبان انرژی و تعیین تکلیف پروژههای نیمهتمام، بخشی از این مسیر است.
در شرایط جنگ، حفظ تولید در هلدینگ خلیج فارس فقط یک مأموریت صنعتی نیست؛ حفاظت از صادرات، اقتصاد و سرمایه میلیونها سهامدار است.
